ขอพูดถึงหนังสารคดีสั้นเรื่อง Tashi and the Monk อีกสักนิดจากมุมมองของการแต่งเพลง ซึ่งจากบทจริงแห่งชีวิตของอาม่าได้สร้างความสั่นสะเทือนภายในจิตใจของเราอย่างมาก จากเสียงที่ฮึมฮัมอยู่ในลำคอจนฟังไม่ได้ศัพท์ กระทั่งได้ยินเป็นคำพูดในเวลาไม่ช้าไม่นานนั้น ได้เปลี่ยนแปลงสภาวะภายในจิตใจของเราไปตลอดกาล

เราเองก็ได้ยินมนตราบทนี้แม้ไม่นานนัก แต่ก็นานพอที่จะทำให้เราได้รู้สึกคุ้นเคย บางคราวเมื่อเผลอเสียงของมนตราบทนี้ก็บ่นพร่ำท่องพึมพำไปอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว แต่ไม่เคยมีครั้งใดเลยที่จะเข้าใจได้อย่างลึกซึ้งกินใจถึงพลานุภาพของ โอม มณี เปเม ฮุม เท่ากับเสียงที่ฟังไม่ได้ศัพท์จากอาม่าในหนังเรื่องนี้ จึงทำให้เกิดความรู้สึกภายในใจขึ้นมาว่าเราจะนำมนตราบทนี้ถ่ายทอดออกมาได้อย่างไรบ้าง น้อยที่สุดหากแม้สามารถสื่อสารให้ผู้ใดก็ตามได้สัมผัสถึงสิ่งนี้ ก็ขอให้บังเกิดโพธิจิตเติบโตงอกงามภายในใจแห่งนั้น

กอปรกับเข้าใจว่ามนตราบทนี้ได้ถูกจัดทำขึ้นมาแล้วอย่างแพร่หลายทั่วโลก ครั้นนำมาเพียงใส่ทำนองก็คงไม่น่าจะแตกต่างจากบทสวดที่มีอยู่แล้ว แรงจูงใจที่จะนำมนตราบทนี้มาทำขึ้นใหม่ก็ด้วยตั้งใจให้ชีวิตทั้งหลายได้สัมผัสถึงสิ่งเดียวกันกับที่เราได้รับรู้ ความงดงามนี้คงได้ส่งมอบผ่านจากใจสู่ใจ เราจึงได้ปรึกษากัน ช่วยกันค้นหาความหมายที่เชื่อมโยงมนตรานี้ให้หยั่งถึงโพธิจิตในใจ จากจุดนี้เองนำพาเรากลับไปค้นคว้า ค้นหาลึกเข้าไปในคำว่าโพธิสัตว์ จนได้มาพบหนังสือ The way of Bodhisattva ของท่าน Shantideva และด้วยความซาบซึ้งกินใจของเนื้อหาในหนังสือเล่มนี้ เราได้เลือกนำ “บทการตั้งจิตแห่งโพธิสัตว์” ในหนังสือมาผนวกรวมกับบทมนตรา “โอม มณี เปเม ฮุม”

แม้ไม่แน่ใจเลยว่าการนำบทมนตราและบทการตั้งจิตแห่งโพธิสัตว์มาเชื่อมรวมกันเช่นนี้ผิดถูกหรือไม่เพียงไรในการสื่อสารความหมาย แต่ก็เชื่อมั่นในความตั้งใจอันบริสุทธิ์ที่ได้ทำให้เราก้าวข้ามผ่านกำแพงความถูกผิด ก้าวข้ามผ่านความเคลือบแคลงสงสัยในใจ ก้าวข้ามผ่านเหตุปัจจัยในทุกๆอย่าง จนเหลือเพียงจิตที่ตั้งใจหวังให้ทุกสรรพชีวิตได้สัมผัสในสิ่งเดียวกัน สัมผัสถึงพลานุภาพแห่งการเยียวยาจิตใจภายใต้มนตราบทนี้

โอม มณี เปเม ฮุม