ยังมีคนจูงม้าที่เคยเดินผ่านเราไปขณะเรา Trekking โดยไม่รู้จักกัน เมื่อมาถึงหมู่บ้านและถ่ายรูปเสร็จเขาบอกว่า จำได้ไหมเขากับม้าเดินผ่านเราไประหว่างทางนะ  โอ้! และสุดท้ายที่ Lo Manthang เป็นที่ซึ่งเราหยุดพักนาน จึงได้พยายามใช้เวลาถ่ายรูปให้ผู้คนที่นั่น ซึ่งมีเหลืออยู่ในหมู่บ้านไม่มาก เพราะเป็นฤดูหนาวไม่ค่อยมีนักท่องเที่ยว ผู้คนอพยพเข้าไปหางานทำกันในเมือง เราประทับใจกลุ่มพี่ๆจิ๊กโก๋รุ่นใหญ่ ที่นั่งรวมตัวกันที่ทางแยก เห็นพวกพี่มาหลายวันแล้ว ไม่กล้าทักเลย วันหนึ่งได้โอกาส ค่อยๆเข้าไปทำความรู้จักและชวนถ่ายรูป โอ้โห พี่ชวนคุยไม่หยุด พวกเราก็พูดกับเขาไม่ค่อยจะรู้เรื่องซะด้วย แต่เป็นโมเมนต์ที่เฮฮาที่สุด เป็นอีกครั้งที่รอยยิ้มระหว่างทางปรากฏ และมิตรภาพผ่านภาพถ่ายงอกงามขึ้นในทุกที่ แม้เราจะแทบไม่เคยรู้จักกันมาก่อนเลย

ขอขอบคุณกัลยาณมิตรทุกท่านที่ร่วมเจ้าภาพโครงการอีกครั้งค่ะ ที่ได้ช่วยกันสร้างให้ความสุขเล็กๆน้อยๆ เกิดขึ้นบนโลก