ตอนที่ 5: ความตระหนักรู้ 15 ข้อ

เมื่อมิลาเรปะขับขานคีตาในบททดสอบศรัทธา ในฝูงชนนั้นมีเพียงเรชุงมาที่เข้าใจความหมายของคีตานี้

นางจึงยืนขึ้นและกล่าวกับมิลาเรปะว่า

“หากพูดถึงการเข้าถึงของคุรุของข้าแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความประพฤติปฏิบัติใดๆ

ข้าไม่เคยมีความสงสัยเลยแม้แต่น้อย โปรดฟังเพลงของข้าด้วย”

และนางก็ได้ขับขานคีตาชื่อ “ความตระหนักรู้ 15 ข้อ”

(1)

ขอกราบนอบน้อมแด่คุรุทั้งหลาย
และพระอาจารย์ผู้เป็นดั่งบิดา
ข้าเคารพท่านอย่างมั่นคงยิ่ง
และศรัทธาท่านอย่างไม่เปลี่ยนแปลง

(2)

สิ่งประเสริฐทั้งสามล้วนเป็นหนึ่งเดียวกัน
ในหมู่ (องค์พระ) ข้าไม่สามารถแบ่งแยก

ด้วยคำอธิบายธรรมผ่านการกระซิบบอก
ที่ท่านอาจารย์มอบให้
ไม่มีคำที่ล้อเล่นหรือไร้สาระ
ในการปฏิบัติพระยีตัม
หัวใจหลักคือพระอาจารย์
ไม่มีเวลาใดแม้แต่ช่วงเดียว
สรรพสิ่งที่ปรากฏโดยธรรมชาติแล้ววิเศษ
แต่ข้าไม่ถือว่ามีสาระมากมาย
และไม่ยึดติดมันด้วยความเคยชินของจิต

ในจิตนั้น สิ่งที่สำคัญคือ”แสง”
ไม่มีการปนเปื้อนด้วยความคิดที่รบกวน
ในธรรมชาติที่แท้ของชีวิต ในสภาวะของจิต
ไม่มีกิเลสของผู้กระทำหรือผู้ถูกกระทำ
ในธรรมชาติของสภาวะจิต
ไม่มีพื้นฐานที่ทำให้ความคิดเกิดขึ้นได้เลย

(3)

จิตนั้นโดยธรรมชาติคือธรรมกาย
ไม่ถูกทำให้มัวหมองโดยรูปใดๆ
และไม่มีรูป

กายของเราเป็นที่ชุมนุมของโรคทั้งสี่
และเราก็ไม่ควรทะเลาะเบาะแว้งกับเพื่อนฝูง
มารและโชคร้ายทั้งหลายควรใช้เป็นเครื่องขัดเกลาศรัทธา
ไม่มีความจำเป็นต้องแสวงหาการทำนายใดๆ

ความฝันเป็นภาพลวงของความคิดที่ปรากฎขึ้น
ไม่ควรไปคิดว่าเป็นจริงหรือยึดติดกับมัน

ให้อภัยศัตรู เพราะเขาคือครูที่แท้
จงอย่าบ่มเพาะความคิดเคียดแค้น
และต่อหน้าผู้บรรลุธรรม
อย่าสงสัยหรือวิพากษ์วิจารณ์
สภาวะพุทธมีอยู่แต่เดิมแล้ว
ไม่ต้องไม่เสาะหาที่อื่น

(4)

พระอาจารย์ผู้ประเสริฐ
โปรดภาวนาเพื่อเราเหล่าศิษย์
ให้ได้อยู่ในสายธารแห่งความเมตตาและกรุณา

ขอภาวนาให้ท่านโปรดจดจำข้า ศิษย์ผู้หลงผิด
โปรดโอบอุ้มข้าไว้ในความกรุณาอันยิ่งใหญ่ของท่าน

มิลาเรปะปลาบปลื้มใจ ว่าเรชุงมาเป็นโยคินีผู้มีคุณสมบัติคู่ควรอย่างยิ่ง และได้สอนธรรมะนางจนหมดสิ้น

และได้ฝากฝังนางกับเรชุงปะว่า

“เธอสามารถสอนธรรมแก่ศิษย์ได้อย่างดี เธอควรดูแลหญิงคนนี้ให้ดี”

และทั้งสองได้ปฏิบัติร่วมกันในช่วงเวลาหนึ่ง หลังจากนั้นเรชุงมาก็ได้ไปปฏิบัติสมาธิในภาคเหนือ เป็นการจำศีลเงียบเป็นเวลาแปดปี ซึ่งที่สุดแล้วนางสามารถบรรลุถึงประสบการณ์ทั้งสิบแห่งกุศลทั้งแปด (Ten Experiences and Eight Merits) และยังสามารถเข้าถึงประสบการทางจิตวิญญาณ และภายในชีวิตนี้นางได้เข้าถึงแดนแห่งพระฑาฆินี

เรื่องราวในตอน 1-5 ทั้งหมดนี้ คือเรื่องราวที่มิลาเรปะพบกับเรชุงมา ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ศิษย์เอกหญิงของท่าน ที่ทะเลสาบน้อยทั้งห้าแห่งโจโรดริทสัม

(แปลจาก The Hundred Thousand Songs of Milarepa, Translated and annotated by Garma C.C. Chang)

ตอนที่ 1 ภูเขาหิมะไกรลาสและทะเลสาปมาปัม

เมื่อมิลาเรปะและศิษย์เอกคือ เรชุงปะ กำลังเดินบาตรและช่วยเหลือสรรพสัตว์อยู่ในสถานที่เรียกว่า ทะเลสาบน้อยทั้งห้า ในแคว้นดริทสัม ชื่อเสียงของท่านเป็นที่เลื่องลือยิ่ง มีหญิงสาวผู้ได้ยินชื่อเสียงของท่าน จึงเดินทางมาเพื่อตรวจสอบดูว่าสิ่งที่ผู้คนเลื่องลือนั้นจริงแท้เพียงใด

ตอนที่ 2 เรชุงมาตัดสินใจขอเป็นศิษย์

เมื่อได้ฟังคีตาของมิลาเรปะ เรชุงมาก็รู้สึกถึงศรัทธาที่เปี่ยมล้น นำ้ตาไหลพรากมาที่แก้ม นางตัดสินใจขอเป็นศิษย์ของมิลาเรปะ

ตอนที่ 3 การตรวจสอบตัวเอง

มิลาเรปะขับขานคีตาเกี่ยวกับการตรวจสอบตัวเอง เพื่อตอบเรชุงมา ผู้ซึ่งขอปฎิบัติธรรมและใช้ชีวิตเยี่ยงท่าน

ตอนที่ 4 การทดสอบศรัทธา

มิลาเรปะต้องการทดสอบศรัทธาของเรชุงมา